Wspomnienie Św. Patryka

Wspomnienie Św. Patryka

            W tym dniu wierni gromadzą się w kościele i pubie (jakkolwiek to brzmi), by uczcić liturgiczne wspomnienie swojego Patrona. Kim jest ten Święty, o którym myślą zarówno ci, którzy idą do kościoła, jak i ci, którzy świętują jego wspomnienie przy kuflu piwa?

Mowa o św. Patryku, który odbiera szczególną cześć przede wszystkim w Irlandii i w Anglii, mimo iż jego postać znana jest również w innych krajach katolickich. Wszak cały Kościół Powszechny prosi go o wstawiennictwo w sposób szczególny w dniu 17 marca. Dzień św. Patryka jest w Irlandii i wszędzie, gdzie żyją Irlandczycy wielkim świętem religijnym i narodowym. Wierni w ten dzień przypinają sobie trójlistną koniczynę, symbol Trójcy Świętej, o której św. Patryk miał mówić na początku każdej swojej misji. Ta sama koniczynka jest również swoistym wyrazem nadziei na zjednoczenie Irlandii.

            Św. Patryk – jak podają źródła – urodził się w rzymskiej Brytanii ok. 385 r. Mimo iż dorastał w rodzinie chrześcijańskiej, odebrał jednak wychowanie typowo świeckie. W wieku 16 lat został uprowadzony przez irlandzkich piratów i przez sześć lat w niewoli pasł owce. W tym czasie nastąpił jego powrót do chrześcijaństwa. Na przypadkowym statku udało mu się uciec do Francji, gdzie kształcił się później w najsłynniejszych szkołach w Erinsi i w Auxerre.

Gdy w Irlandii zmarł wysłannik papieski św. Palladiusz, papież Celestyn I wyświęcił Patryka w 432 r. na biskupa. Święty zastał tam tylko małe wspólnoty chrześcijan, otoczone i nękane przez pogańskie szczepy irlandzkie. Potrafił jednak zdobyć przychylność lokalnych władców (również dzięki znajomości ich języka), dla wybranych plemion ustanowił biskupów, którym dodał grono pomocników, żyjących wspólnie na sposób klasztorny. W ten sposób opaci klasztorów byli zarazem biskupami. Właśnie od św. Patryka wywodzi się rozpowszechniony później w całym świecie zwyczaj zwoływania na modlitwę za pomocą dzwonu. Według tradycji św. Patryk wręczył dzwon swojemu najbliższemu pomocnikowi, św. Kieranowi, który zwoływał na modlitwy mnichów i wiernych.

Prawdopodobnie w 444 r. Patryk zbudował swój kościół biskupi w Armagh (Ulster, Północna Irlandia), a miasto to stało się stolicą prymasów Irlandii. Św. Patryk spędził w tym kraju 40 lat na intensywnym głoszeniu Ewangelii, modlitwie i ascezie. Do dziś miejscem kultu św. Patryka jest Croah Patrick, góra,  na której często spędzał on Wielki Post. Pod koniec życia św. Patryk z przerażeniem obserwował podbój Irlandii przez pogan, którzy wzięli do niewoli ogromne rzesze chrześcijan. Wydawało się, że efekt jego kilkudziesięcioletniej pracy ewangelizacyjnej zostanie zniszczony. Okazało się jednak, że chrześcijaństwo zapuściło wśród Irlandczyków bardzo głębokie korzenie i ocalało. Wielu mnichów irlandzkich było później misjonarzami kontynentu europejskiego.

Przez swoją działalność, św. Patryk zyskał miano Apostoła Irlandii. Pozostawił po sobie kilka dzieł, z których najbardziej znane są „Wyznania” oraz „List do chrześcijańskich poddanych tyrana Korotyna”, który jest zachętą do wytrwania w wierze dla chrześcijan uwięzionych przez wojska pogańskiego władcy. Zmarł prawdopodobnie 17 marca 461 r. w Armagh.

 

Pancerz św. Patryka

I

Związuję się dzisiaj

z wielką mocą, jaką daje wzywanie

Trójcy Przenajświętszej,

z wiarą w Trójcę w Jedność,

ze Stworzycielem wszechświata.

II

Związuję się dzisiaj

z mocą Wcielenia Chrystusa

oraz Jego Pogrzebu,

z mocą Jego Zmartwychwstania

oraz Jego Wniebowstąpienia,

z mocą Jego Przyjścia na Dzień Sądu.

III

Związuje się dzisiaj

z siłą miłości serafickiej,

z posłuszeństwem anielskim,

z posługą archanielską,

z nadzieją w Zmartwychwstanie po nagrodę,

z modlitwą Patriarchów,

z proroctwami Proroków,

z głoszeniem Ewangelii przez Apostołów,

z wiarą Wyznawców,

z czystością Świętych Dziewic,

z czynami prawych ludzi.

IV

Związuje się dzisiaj z mocą Nieba,

z jasnością słońca,

z bielą śniegu,

ze wspaniałością ognia,

z prędkością błyskawicy,

z szybkością wiatru,

z głębokością morza,

ze stabilnością ziemi,

z twardością skał.

V

Związuję się dzisiaj

z Bożą siłą, by mną przewodziła,

z Bożą mocą, by mnie podtrzymywała,

z Bożą Mądrością, by mnie pouczała,

z Bożym Okiem, by nade mną czuwało,

z Bożym Uchem, by mnie wysłuchiwało,

z Bożym Słowem, by mi dało mowę,

z Bożą Dłonią, by mnie prowadziła,

z Bożą Droga, by się stała przede mną,

z Bożą Tarczą, by mnie chroniła,

z Bożą Armią, by mnie zabezpieczała:

przed sidłami demonów,

przed popadnięciem w wady,

przed pożądaniem ciała,

przed każdym, kto knuje plany, by mi zaszkodzić,

czy jest on blisko, czy daleko,

czy jest jeden, czy też jest ich wielu.

VI

Wzywam dzisiaj te wszystkie cnoty,

przeciw wszelkiej wrogiej bezlitosnej sile,

która mogłaby napaść na moje ciało lub duszę,

przeciw oczarowaniom fałszywymi prorokami,

przeciw czarnemu prawu pogaństwa,

przeciw fałszywym prawom herezji,

przeciw podstępom idolatrii,

przeciw czarom kobiet, kowali i druidów,

przeciw wszelkiej wiedzy, która zaślepia duszę ludzką.

VII

Chryste, chroń mnie dzisiaj

przed trucizną, przed spaleniem,

przed utopieniem, przed zranieniem,

bym mógł otrzymać obfitą nagrodę.

VIII

Chrystus ze mną, Chrystus przede mną,

Chrystus za mną, Chrystus we mnie,

Chrystus pode mną, Chrystus nade mną,

Chrystus po mojej prawicy, Chrystus po mojej lewicy,

Chrystus, gdy leżę, Chrystus, gdy siedzę, Chrystus, gdy wstaję.

IX

Chrystus w sercu każdego człowieka,

który myśli o mnie,

Chrystus w ustach każdego człowieka,

który mówi do mnie,

Chrystus w każdym oku,

które mnie widzi,

Chrystus w każdym uchu,

które mnie słyszy.

X

Związuję się dzisiaj

z wielką mocą, jaką daje wzywanie

Trójcy Przenajświętszej,

z wiarą w Trójcę w Jedności,

ze Stworzycielem wszechświata.

XI

Zbawienie przychodzi od Pana,

zbawienie przychodzi do Chrystusa:

Niech Twoje Zbawienie, o Panie,

pozostanie z nami na zawsze.