Wniebowstąpienie Pańskie

Wniebowstąpienie Pańskie

WNIEBOWSTĄPIENIE PAŃSKIE

„Znacie drogę dokąd Ja idę… Jeszcze chwila, a świat nie będzie Mnie oglądał… Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przychodzę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca.” (J 14, 19. 28)

            Pierwotny Kościół łączył Uroczystość Wniebowstąpienia z tajemnicą Zesłania Ducha Świętego na Apostołów. W historii liturgii ta uroczystość pojawia się dopiero od IV w. O tym święcie wspominał Æteria w swoim pamiętniku z podróży do Ziemi Świętej w latach 381-384. Potwierdza je św. Augustyn (+ 430), gdy pisze: „Dzień dzisiejszy świętują na całym świecie”. Św. Leon I Wielki (+ 461) poświęca tej tajemnicy swoje dwa kazania.
Dni następujące po Wniebowstąpieniu Pańskim przygotowują Kościół na przyjęcie Ducha Świętego i Jego darów. Czytania liturgiczne w tym czasie zawierają opis obietnicy zesłania Ducha Świętego, a w kościołach odprawiana jest Nowenna do Ducha Świętego. Zgodnie z Ceremoniałem liturgicznej posługi biskupów dostosowanym do diecezji polskich, w prezbiterium pozostawia się figurę Zmartwychwstałego, również paschał i czerwona stuła na krzyżu pozostają na swoim miejscu jeszcze przez tydzień – do uroczystości Zesłania Ducha Świętego.
Św. Mamert, biskup Vienne, kiedy ok. roku 450 nawiedziły Francję klęski żywiołowe, zalecił odprawianie procesji błagalnych na trzy dni przed Wniebowstąpieniem Pańskim (poniedziałek, wtorek, środa). Synod w Orleanie zatwierdził ten zwyczaj dla Francji w roku 511. Zwyczaj ten przyjął się w całym chrześcijaństwie. Właśnie bowiem wtedy w Europie jest wiosna w całej pełni, a wiosenne burze, deszcze, posucha mogą zniszczyć cały dobytek i spowodować głód. W Polsce procesje urządza się do krzyży przydrożnych. Stąd nazwa Dni Krzyżowe, podczas których wierni modlą się o urodzaje.

Wiele o tajemnicy Wniebowstąpienia mówią następujące słowa św. Leona I Wielkiego: „Po błogosławionym zmartwychwstaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa, którego wskrzesiła moc Boża dnia trzeciego jako świątynię rozwaloną, dzisiaj najmilsi, upływa dzień czterdziesty, przeznaczony najświętszym wyrokiem dla naszego pouczenia, aby widokiem zmartwychwstałego ciała umocniła się wiara nasza… Zaiste wielka i nieopisana była przyczyna szczęścia Apostołów, kiedy widzieli, jak na oczach tłumu wstępowała natura rodzaju ludzkiego ponad wszystkie stworzenia niebieskie, bijące godnością chóry aniołów, a nawet ponad zastępy archaniołów się wznosząc i dochodząc do granic Bóstwa – bowiem Syn Boży ją sobie poślubił. Dlatego wyniesienie Chrystusa jest równocześnie i naszym także wyniesieniem: co bowiem pochodzi z Głowy, spada i na ciało. Dzisiaj bowiem nie tylko zostaliśmy umocnieni w posiadaniu nieba, lecz wznieśliśmy się wyżej dzięki łasce Chrystusa, niż utraciliśmy przez zazdrość szatana. Jak bowiem zawzięty nieprzyjaciel zrzucił nas z posiadłości niebieskich, tak nas jako braci swoich syn Boży społem po prawicy Ojca umieszcza”.

Wniebowstąpienie jest dniem królewskiej intronizacji Chrystusa, tryumfem, jaki przygotowuje swojemu Synowi Bóg Ojciec. Stąd wiele radości w tekstach liturgicznych. Jest ono też poręczeniem powtórnego przyjścia Chrystusa: „Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba” (Dz 1, 11). Chrystus powróci dla ostatecznego tryumfu dobra: powróci, by oddać swemu Ojcu wszystko, by zgromadzić wszystkich i wszystko w Kościele. Wniebowstąpienie jest nie tylko ostatecznym i uroczystym wywyższeniem Jezusa, ale również zadatkiem i gwarancją wywyższenia, wyniesienia do chwały natury ludzkiej. Nasza wiara i nadzieja chrześcijańska zostają umocnione i utwierdzone. Jesteśmy bowiem zaproszeni nie tylko do tego, by rozważać własną małość, słabość i ubóstwo, ale także ową przemianę wspanialszą aniżeli samo dzieło stworzenia, „przemianę”, której Chrystus w nas dokonuje wówczas, kiedy jesteśmy z Nim zjednoczeni dzięki łasce i sakramentom.
Warto podkreślić, że Pan Jezus wstąpił do nieba nie sam, ale wziął ze sobą wszystkie dusze świętych z otchłani. W czasie rozłąki z ciałem przed swoim zmartwychwstaniem odwiedził je w otchłani i zapowiedział im rychłe wybawienie. Uroczystość Wniebowstąpienia napełnia nasze serca radością i nadzieją, że kiedyś również i każdy z nas znajdzie w Domu Ojca przygotowane dla siebie przed wiekami miejsce. Przebywanie w obecności Pana, życie sakramentalne gwarantują nam mieszkanie u boku Ojca, Syna I Ducha św.

W Polsce uroczystość Wniebowstąpienia – zgodnie z dekretem watykańskiej Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów od 2004 r. obchodzimy w VII Niedzielę Wielkanocną.

  1. Chrystus Pan w niebo wstępuje, * niech się wierny lud raduje! * Na cześć Jego zawołajmy, * chwałę Panu zaśpiewajmy: * Alleluja, alleluja!
    2. Chóry niebian Go witają, * cześć i chwałę Mu oddają; * wielce cieszą się anieli, * kiedy Chrystusa ujrzeli: * Alleluja, alleluja!
    3. Chrystus Pan wstąpił dnia tego * do królestwa niebieskiego, * równy w Bóstwie Ojcu swemu * usiadł po prawicy Jemu. * Alleluja, alleluja!
    4. Miejsce nam gotuje w niebie, * chcąc nas wszystkich mieć u siebie; * niebaśmy już dziedzicami, * porównani z aniołami. * Alleluja, alleluja!
    5. Niechaj ustępuje trwoga, * mamy Zbawiciela Boga! * Szatan, grzech i śmierć zwalczona, * przez Chrystusa zwyciężona. * Alleluja, alleluja!
    6. Obiecał Ducha Świętego, * aby strzegł serca naszego, * aby cieszył nas i bronił * i od czarta nas zasłonił. * Alleluja, alleluja!
    7. Apostołowie, patrzajcie, * za Nim w niebo spoglądajcie; * Jezus ten, co od was idzie, * by świat sądzić, znowu przyjdzie. * Alleluja, alleluja!
    8. Czemu, patrząc tu, stoicie? * Czy słów Mistrza nie pomnicie? * „Idąc w cały świat pogański, * głoście mu testament Pański”. * Alleluja, alleluja!
    9. „Gdy Me słowa wykonacie, * życie swoje za Mnie dacie, * wtedy przyjmę Was do siebie * i uwieńczę chwałą w niebie”. Alleluja, alleluja!
    10. Tego czasu wesołego * chwalmy z serca Pana swego; * chwała bądź Bogu naszemu, * w Trójcy Świętej jedynemu. * Alleluja, alleluja!