Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Prawda o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny stanowi dogmat wiary katolickiej. Ów dogmat, który mówi, że Najświętsza Dziewica z ciałem i duszą została wzięta do nieba, został ogłoszony stosunkowo niedawno przez papieża Piusa XII dnia1 listopada 1950 r. w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus.

To niezwykłe orzeczenie zostało uroczyście wypowiedziane przez papieża w obecności prawie 1600 biskupów i ogromnej rzeszy wiernych. Papież oparł je nie tylko na innym dogmacie, że kiedy przemawia uroczyście jako następca Jezusa Chrystusa na ziemi w sprawach prawd wiary i obyczajów, jest nieomylny; mógł je wygłosić także z innej przyczyny: prawda o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny była od dawna powszechnie uznawana.

W Kościele bowiem od zawsze istniało przekonanie o tym, że Pan Jezus nie pozostawił ciała Swojej Matki na ziemi, ale je uwielbił (nie dopuścił do tego, aby ciało Najświętszej Dziewicy zostało skażone pośmiertnym zniszczeniem), uczynił podobnym do Swojego ciała w chwili Zmartwychwstania i zabrał do nieba. Ciało Najświętszej Dziewicy, po zakończeniu ziemskiego żywota, zostało wzięte do nieba i uwielbione na wzór ciała Zbawiciela.

Już w VI wieku cesarz Maurycy (582-602) polecił obchodzić na Wschodzie w całym swoim państwie w dniu 15 sierpnia osobne święto dla uczczenia tajemnicy Wniebowzięcia. Święto to musiało lokalnie istnieć już wcześniej, przynajmniej w V w. W Rzymie istnieje to święto z całą pewnością w wieku VII. Wiemy bowiem, że papież św. Sergiusz I (687-701) ustanawia na tę uroczystość procesję. Papież Leon IV (+ 855) dodał do tego święta wigilię i oktawę.
Z pism św. Grzegorza z Tours (+ 594) dowiadujemy się, że w Galii istniało to święto już w VI w. Obchodzono je jednak nie 15 sierpnia, ale z początkiem roku: w dniu 18 stycznia.
U Ormian uroczystość Wniebowzięcia Maryi rozpoczyna nowy okres roku kościelnego, a liturgia ormiańska na ten dzień mówi m.in.: "Dziś duchy niebieskie przeniosły do nieba mieszkanie Ducha Świętego. (...) Przeżywszy w swym ciele życie niepokalane, zostałaś dzisiaj owinięta przez Apostołów, a przez wolę Bożą uniesiona do królestwa swojego Syna".
W liturgii abisyńskiej, czyli etiopskiej, w tę uroczystość Kościół śpiewa: "W tym dniu wzięte jest do nieba ciało Najświętszej Maryi Panny, Matki Bożej, naszej Pani".
15 sierpnia obchodzą pamiątkę tej tajemnicy również Chaldejczycy i Syryjczycy. Kalendarz koptyjski z kolei wspomina tajemnicę Wniebowzięcia w dniu 21 sierpnia.

Kult Maryi Wniebowziętej był w Kościele bardzo żywy. W Europie i na świecie wystawiono tysiące świątyń pod wezwaniem Matki Bożej Wniebowziętej, a na przełomie lat powstało 8 zakonów pod tym wezwaniem: 1 męski (asumpcjoniści - Augustianie od Wniebowzięcia) i 7 żeńskich. W ikonografii scenę Wniebowzięcia Maryi przedstawiało wielu znanych artystów. Wśród wielu dzieł na szczególną uwagę zasługują te Belliniego, Giotta, Raffaela, Murilla, Tycjana czy Wita Stwosza. Opiece Maryi Wniebowziętej powierzały się miasta i narody. Święty Stefan Jej opiece zawierzył Węgry a Ludwik XIII Francję.

W Polsce w tym dniu tradycja nakazuje święcić kwiaty i zioła. Stąd uroczystość Wniebowzięcia nazywana jest potocznie świętem Matki Bożej Zielnej. Robi się to na pamiątkę podania głoszącego, że Apostołowie zamiast ciała Maryi znaleźli kwiaty. Wśród wiernych w Polce istnieje przekonanie, że zioła poświęcone w tym dniu za pośrednictwem Maryi otrzymują moc leczniczą i chronią od chorób i zarazy. Rolnicy zaś tego dnia dziękują Bogu za plony ziemi i ziarno, które zebrali z pól.