Trzech Króli ze Wschodu

Czy wierzysz, że Chrystus jest Światłością narodów? Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!

Czy rozumiesz, że Chrystus Król nawiedza dzisiaj swój Kościół - wiekuistą Jerozolimę, obdarzając ją skarbami łaski, powołuje do wiary wszystkie narody?
Czy widzisz oczami wiary ten świetlisty drogowskaz, za którym podążył człowiek? Że Bóg objawił się nam, tobie i mnie, byśmy złożyli mu należny hołd, podążając za światłem, gwiazdą betlejemską?
Czy wierzysz, że Bóg miłosierny w odwiecznych wyrokach swej opatrzności ustanowił Chrystusa zbawieniem wszystkich narodów i postanowił przyjść z pomocą w ostatecznych czasach ginącemu światu, okazując Syna swego w widzialnej postaci? Czy pamiętasz słowa proroctwa Izajasza, który w swym widzeniu opisał Kościół pod figurą Jerozolimy, do której "napływa mnogość pogan, złoto i kadzidło przynosząc" (1): "Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą. Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą. I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu"? (Iz 60)
Czy rozpoznajesz w tym świetle drogę, która wiedzie ciebie i mnie do miejsca, gdzie spoczywa Słowo, które stało się ciałem? Słowo, które będąc zawarte w Prawie i Prorokach, przewyższa swoją tajemnicą poznanie ludzkie i tylko Ono doprowadza nie znających Boga do światła pełnego poznania, do rozpoznania Słowa Wcielonego tych, którzy mocą łaski i według postanowienia Bożego zostali powołani i wezwani?
Czy rozumiesz, że powołanie do wiary zawiera w sobie powołanie do świętości jak i Bóg obdarzył nas światłem wiary, abyśmy się stali uczestnikami dziedzictwa Świętych w Światłości?
Że świadkami tego daru, byli właśnie trzej Mędrcy, którzy przybyli za Światłem, które rozjaśniało mrok nocy, znajdując w Nim swój przejrzysty wyraz wiary, jako odpowiedź na światło, na Epifanię Boga? Czy wiesz o tym, że w tym otwarciu na Boga człowiek odwiecznie dąży do spełnienia siebie i że tylko Wiara jest początkiem tego spełnienia i jego warunkiem? Czy pragniesz podążać wraz z Mędrcami do Betlejem ku Światłości, uznając prawdę o otwarciu ducha ku Bogu? Czy chcesz podążać za światłem wiary, wskazującą drogę do Jezusa Chrystusa, Zbawiciela? Czy rozumiesz, że do tej odpowiedzi wiary zaproszeni jesteśmy wszyscy, niezależnie z jakiego narodu i kultury się wywodzimy? Że Chrystus, Słowo Boże, narodził się z miłości dla ciebie i dla mnie i stojąc u drzwi naszych serc, kołacze, pragnąc narodzić się duchowo w tych, którzy tego pragną?
Czy wierzysz zatem, że Bóg Światłości wyrywa nas z niewoli mocy ciemności, mówiąc do ciebie i do mnie, byśmy nie chowali Światła, (Mk 4,21-23) które jest „szatą, w którą się Bóg przyodziewa”?(Ps 104, 2)
Gdyż tą szatą w prawdę ubraną według św. Jana jest „Słowo Ojca”, które Jezus usłyszał od Niego i objawił światu, by spełnianie „wymagań Prawdy” było głównym źródłem życia moralnego człowieka? I czy rozumiesz, że jeśli pozostaniesz Jemu wierny, będziesz uświęcany, uwalniany i oczyszczany, ponieważ Słowo Boga przenika na naszą egzystencję od wewnątrz i wpływa na nasze działanie, postawy i czyny? A Prawda sama do nas przychodzi dzięki łasce wraz z mądrością, będąc „odblaskiem światła wiecznego” (Mdr 7, 26) które jest drogą i życiem w świetle, które Bóg daje człowiekowi w udziale w swoim Bóstwie, będąc Jego darem, co jest przywilejem Bożym? (2 Krl 3,9).
I tylko wiara może przeniknąć owe tajemnice, ona, która jest dowodem i poręką rzeczywistości, przekraczających wszelkie wyczucie i zrozumienie ludzkiego umysłu! Niech światło prawdy dotyka nas bezpośrednio a światłość świeci w ciemności, by ciemność jej nie przemogła, gdyż tym, co chroni Boże dzieci przed otchłanią ciemności, są ramiona naszego Pana, na których niesie każdego z nas!
Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!

(1)Dary Mędrców mają znaczenie symboliczne. Oznaczają godność królewską Chrystusa (złoto), wypływającą z połączenia się natury ludzkiej (mirra) z Boską (kadzidło). Dlatego wyobrażają one samego Zbawiciela.
W Kościele tego dnia święci się złoto i kadzidło (od XV/XVI w.), a także kredę (od XVIII w.). Wodę święcono w Jerozolimie już od VI w. Napis "K (C) + M + B + bieżący rok" jest różnie interpretowany: "Kasper, Melchior, Baltazar", Christus manisionem benedicat ("Niech Chrystus mieszkanie błogosławi") czy Christus multorum benefactor ("Chrystus dobroczyńcą wielu"). Zwyczaj niewątpliwie nawiązuje do Księgi Wyjścia (11,1-13,16), kiedy to Izraelici oznaczali drzwi swoich domostw krwią baranka paschalnego. Chrześcijanie, znacząc poświęconą kredą odrzwia swoich mieszkań, proszą Chrystusa o błogosławieństwo, a także publicznie wyznają swoją wiarę.