Święta Teresa Benedykta od Krzyża

Święta Teresa Benedykta od Krzyża

Święta Teresa, a tak naprawdę Edyta Stein urodziła się 12 października 1891 r. we Wrocławiu jako jedenaste dziecko głęboko wierzących Żydów (Zygmunta i Augusty). Niedługo po jej urodzeniu, zmarł ojciec. Rodzinną działalność przejęła przedsiębiorcza matka, rozwijając ją jeszcze bardziej. Edyta osiągała świetne wyniki w nauce (rozpoczęła naukę w wieku 6 lat). Po skończeniu 14 roku życia wyjechała do starszej siostry, gdzie spędziła 8 miesięcy. To właśnie tam jej życie religijne uległo istotnemu osłabieniu. Po tym okresie wróciła do domu, aby z zapałem kontynuować naukę w gimnazjum. W jej domu pilnowano przepisów religii, natomiast Edyta w wieku 20 lat uważała się za ateistkę. W 1911 roku z rewelacyjnymi wynikami zdała egzamin dojrzałości, aby następnie podjąć się studiów filozoficznych we Wrocławiu. Po upływie dwóch lat wyjechała do Getyngi, aby spróbować swoich sił i studiować fenomenologię. Jej charakter wymuszał na niej, aby zgodnie ze swoimi wielkimi zdolnościami intelektualnymi, nie przyjmowała nic, dopóki sama nie zbada tego od podstaw. To stąd wynikają napisane przez niej później słowa „Poszukiwanie prawdy było moją jedyną modlitwą”. Podczas wykładów prof. Edmunda Husserla natchnęło ją, aby pisać doktorat. Niestety, pracę nad nim przerwał wybuch I wojny światowej. To właśnie ten moment okazał się w jej życiu przełomowy.

Edyta zgłosiła się do Czerwonego Krzyża, została pielęgniarką i zaczęła pomagać osobom zakaźnie chorym. Po okresie pół roku, zupełnie wyczerpana została zwolniona ze służby sanitarnej. W roku 1915 złożyła egzamin państwowy z propedeutyki filozofii, języka niemieckiego raz historii. Rozpoczęła pracę w gimnazjum wrocławskim im. Wiktorii i wykładając te właśnie przedmioty. Rok później została asystentką prof. Husserla we Fryburgu, aby w 1917r. uzyskać tytuł doktorski. Przyjaźniła się także z uczniami profesora m.in. Romanem Ingardenem. W Getyndze spotkała Maxa Schelera, dzięki któremu po raz pierwszy poznała idee katolickie. Nawróciła się w 1921r. po zetknięciu z autobiografią mistyczki i doktora Kościoła, Św. Teresy z Avila. Po zapoznaniu się z książką w przeciągu jednej nocy odnalazła Boga i Jego miłosierdzie. Wówczas poprosiła o chrzest i pociągnęła swoim zapałem siostrę – Różę. Tuż po nowym roku, 1 stycznia roku 1922 przyjęła chrzest oraz I Komunię. W tym momencie przyjęła imię Teresa. Uważała, że to właśnie w tym momencie czuje się znów Żydówką i powróciła do Boga. Miała świadomość, że nie przynależy do Chrystusa tylko i wyłącznie duchowo, lecz również przez więzy krwi. Rok później przyjęła również sakrament bierzmowania. Rozwinęła się duchowo głównie w klasztorze Sióstr Dominikanek św. Magdaleny, wciąż będąc nauczycielką w jednym z wrocławskich liceów, łącząc pracę pedagogiczną z naukową. W 1932 roku prowadziła wykłady w Instytucie Pedagogiki Naukowej w Monasterze. Starała się łączyć naukę z wiarą i tak je przekazywać słuchaczom. W tym czasie złożyła trzy śluby prywatne i żyła właściwie jak zakonnica poświęcając sporą część swojego czasu na modlitwę. Bardzo wnikliwie analizowała spuściznę św. Tomasza z Akwinu, starając się objaśnić elementy mistyki przy pomocy metody fenomenologicznej. Prowadziła także kursy szkoleniowe, pisała artykuły, wygłaszała wykłady w radio.

W Monasterze wykładała zaledwie 2 miesiące, bowiem władzę przejęli socjaliści. Przeniosła się zatem do Kolonii, gdzie wstąpiła do Karmelu. Rok później otrzymała habit karmelitański. Pragnęła mieć udział w cierpieniu Chrystusa, zatem jej jedynym życzeniem było otrzymać imię zakonne „od Krzyża”. Złożyła śluby zakonne i przyjęła imię Benedykta od Krzyża. Zaczęła pisać swoje ostatnie dzieło teologiczne Wiedza krzyża, które nie zostało jednak ukończone. Złożyła śluby wieczyste w 1938 roku. Socjalizm w tym okresie objął swoim zasięgiem całe Niemcy, zatem Benedykta postanowiła przenieść się do Echt w Holandii ze względu na swoje żydowskie pochodzenie i zagrożenie dla klasztoru. W 1942 roku została aresztowana przez gestapo i internowana w obozie w Westerbork. Następnie deportowano ją do Auschwitz, gdzie zostały wraz z siostrą Różą deportowane i spalone.

Jej beatyfikacja dokonana została 1 maja 1987 roku przez św. Jana Pawła II. Kanonizował ją zaś 11 października 1998 roku. Swoim apostolskim listem „motu proprio” ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Katarzyną ze Sieny – patronką Europy.